Hüzün sadece sevdiklerin kaybedilmesinden duyulan matem degil, ayni zamanda sonuca varmayan girisimlerin elden kaymasiylada olusan bir duygudur. Yasanilan acinin bireysel olarak islenmesi ve hasil olan durumla yüzlesilmesi ister istemez hüzünün kaynagini yorumlamaya dogru ivme kazanirken, yükün agirliginin hafifletilmesi icin karsilasilan durumun nedeninin dis etkenlerde aranmasi bir icsel rahatlama getirebilir. Gerektiginde hüzünün tahmin edilen kaynaginin yasayan canli olarak tespit edildiginde, ona ayni duygusal momentleri tattirma arzusu yerini yeni bir heyecana birakir: Öfke. Öfkenin kariyerindeki son durak ise intikamdir.

Insan hayatini yok etmeye yönelik ve hedeflenen hic bir amacin hakli cikartmayacagi cukurca terörist saldirisinda öldürülen askerler icin hafta sonunda futbol arenalarinda öfkenin kitlesel organizasyonunu yada desarjini izledik. Protestonun disavurumu icin belirli bir istatiksel düzeyin yakalanmasimi gerekiyor? Kitlesel duyarlilik kitlesel eylemleremi endeksli?

Öldürülen asker veya sivil, yasamla iliskileri kendi disinda gelisen etkenlerle kesilenlere atifta bulunulan „sehitler ölmez“ slogani, gidene degil, geride kalanlarin öfkesini dindirmeye yönelik kendi kendini oyalamaktir. „Kimse ölmek istemez. Hatta gökyüzüne cikmak isteyenler dahi oraya ulasmak icin ölmek istemezler.“ (Steven Jobs. Stanfort University ögrencilerine hitabi) Ölenlere „sehit olmak ister misiniz“ sorusu soruldu mu? Sorulursa Jobs´un görüsüne yakin bir cevap alinirdi. O gencler, zorunlu olarak gecmek zorunda brakildiklari yasamlarinin „mecburi hizmet“ periyodu sonrasi yasama süresini hic bir yok olus tanimlamasina adamak istemezlerdi. Kabullenilen herhangi bir mertebede ölme istegi bireyin tercihi disinda kararlastirildiginda esas kutsallik olan yasamin kendisidir darbe yiyen.

Öfkenin dile getirilmesinde yadirgancak esas unsur, öldürülenin yasamdan ayrilis sekline isyan olarak gerceklesmemesidir. Isyan, var olan gidisatin akisina tepki göstermek ise, hafta sonunda sahalarin tribün ve oyun alanlarinda sergilenen protesto eylemleri, o protesto eylemlerine neden olan ölümcül olayi kitlelerin sadece algiladiklari, fakat icsel olarak muhakkemesine girisemediklerinin göstergesidir. Aksi takdirde, „sehitler ölmez, vatan bölünmez“ varsayimi yerini daha somutsal olarak „kimse ölmesin, vatan bölünmesin“ söylemine birakabilirdi. Fakat bu paradigma degisikligi öfkeyi intikam katmanina cikartabilecek kanallari tikayip, öfkenin temeli olan hüzüne geri dönsütürüp hüzünün cikis noktasiyla tartisma alani yaratacagindan fazla ragbet görmemektedir. Saldiriyi „hain saldiri“ olarak niteleyip, hangi saldirilarin „hain“ olmadigini aciklayamayan militarist bakis acisi, uzantisini yesil sahalara kadar yayabilmistir.